To co najlepsze w Świecie Dysku... 2012-01-06T16:28:15Z http://www.pratchett.pl/pratchett-cytaty-atom.xml Corvvin http://www.pratchett.pl/cytat,970,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html - Zaraz! My tylko okradamy rządy! - zaprotestował Maurycy.
- Ehm... Oczywiście tylko rządy, które nie są czyiś ojcami, ma się rozumieć - uzupełnił Keith.
- I co? - Malicia spojrzała na nich zdziwiona.
- To przecież nie znaczy, że jesteśmy przestępcami - wyjaśnił Maurycy.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy, Keith, Malicia2012-01-06T16:28:15+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,969,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html - Nic ci się nie stało? - spytał Keith.
- No więc, szefie, powiem tyle: dobrze się składa, że szczury nie noszą bielizny...
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Sardynki, Keith2012-01-06T16:26:31+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,968,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Nalała mleka na spodek. Raczej się sączyło, ale Maurycy był kotem ulicznym i zdarzał mu się już pić mleko tak zepsute, że próbowało odpełznąć.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Narrator2012-01-06T16:24:07+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,967,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Maurycy patrzył na nich i myślał: Jak to ludzie, znowu się kłócą. A mają się za panów stworzenia. Nie to co my, koty. My jesteśmy panami stworzenia. Czy ktoś kiedyś widział kota karmiącego człowieka? To niezbity dowód.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy2012-01-06T16:23:35+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,966,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Wciąż słyszał w głowie ten przerażający głos, teraz nieco przytłumiony. Głos próbował wydawać mu polecenia. Rozkazywać kotu? Łatwiej jest przybić galaretkę do ściany. Co ten głos sobie myślał? Że on jest psem?!
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy2012-01-06T16:23:10+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,965,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html pewnych umysłów nie da się zmienić nawet toporem.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Narrator2012-01-06T16:22:19+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,964,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html -Na pewno lepiej będzie zaapelować do poczucia wspólnoty między inteligentnymi gatunkami niż...
- O inteligentnych gatunkach nic nie wiem. tutaj mamy do czynienia z ludźmi - odparł Maurycy. - Słyszeliście o wojnach? Bardzo popularne wśród ludzi. Ludzie chętnie walczą z innymi ludźmi. Niespecjalnie odczuwają tę wspólnotę.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy, Groźna Fasolka2012-01-06T16:22:08+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,963,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html - Mam propozycję - oświadczył. - Pan będzie udawał, że szczury potrafią myśleć, a ja obiecam udawać, że ludzie też potrafią.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy2012-01-06T16:19:15+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,962,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html - czy ten kot własnie coś powiedział? - zdumiał się burmistrz.
Maurycy rozejrzał się zdziwiony.
- Który? - zapytał.
- Ty! Mówiłeś coś przed chwilą?
- Poczuje się pan lepiej, jeśli zaprzeczę?
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy2012-01-06T16:18:53+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,961,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Jedną z zalet bycia kotem - poza posiadaniem dziewięciu żywotów - była o wiele prostsza teologia.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Narrator2012-01-06T16:17:39+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,960,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Zawsze można kotu zaufać, że będzie kotem.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Mielonka2012-01-06T16:17:03+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,959,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Widzisz, kocie, na świeci żyją dwa rodzaje ludzi. Ci, którzy chwytają fabułę, i ci, którzy nie chwytają.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Malicia2012-01-06T16:15:50+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,958,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html a więc naprawdę jesteś czarodziejskim kotem? — zapytała, nalewając mleko na spodeczek. Mleko dawno straciło świeżość, ale Maurycy był ulicznym kotem i potrafiłby wypić nawet takie mleko, które próbowałoby odpełznąć.
— O tak, zgadza się, czarodziejskim — wymruczał, pokazując żółto-białą obwódkę wokół pyszczka. Dla dwóch rybich łbów zgadzał się na wszystko.
— Pewnie należysz do jakiejś czarownicy, o imieniu na przykład Gryzelda — mówiła dziewczynka, kładąc na drugim spodeczku rybie łby.
— Tak, zgadza się, Gryzelda, masz rację — mruczał Maurycy, śledząc jej ruchy.
— Która najprawdopodobniej żyje w domku z piernika w lesie.
— To prawda — zgodził się z nią Maurycy. Lecz nagle dodał: — Tyle że to domek nie z piernika, ale z chrupek, ona się odchudza. — Nie byłby Maurycym, gdyby nie dołożył czegoś od siebie. — Ta Gryzelda jest bardzo zdrową czarownicą.
Dziewczynka zaniemówiła na chwilę.
— Nie tak powinno być — oświadczyła.
— Przepraszam, skłamałem, oczywiście, domek jest z piernika — poprawił się szybko Maurycy. Ktoś, kto daje jedzenie, nigdy się nie myli.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy, Malicia2012-01-06T16:15:14+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,957,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Wszyscy słyszeli o plagach szczurów. Wszyscy słyszeli o słynnych szczurzych grajkach, którzy zarabiali na życie, wędrując od miasteczka do miasteczka i usuwając szczury. Oczywiście, zdarzały się plagi nie tylko szczurów - bywały plagi akordeonistów, cegieł powiązanych sznurkiem albo ryb - ale tylko o szczurach krążyły powieści.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy2012-01-06T16:11:44+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,956,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Maurycy bezgłośnie rzucił wulgarne słowo w kocim języku, który zawierał ich wiele. Jaki jest sens edukacji, pomyślał, jeśli potem ludzie ją wykorzystują?
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy2012-01-06T16:11:05+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,955,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Kłopot z myśleniem polega na tym, że kiedy już się zacznie, niełatwo przestać.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Narrator2012-01-06T16:10:35+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,954,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Od tego czasu robił to, co zawsze robią koty: kierował ludźmi.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy2012-01-06T16:09:49+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,953,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Z tyłu szczury znowu liczyły pieniądze, układając je w stosikach przy skórzanej sakwie. Robiły to codziennie. Maurycy wprawdzie nie miał kieszeni, ale miał w sobie coś, co wywoływało odruch możliwie często sprawdzania gotówki.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Narrator2012-01-06T16:09:10+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,952,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html - Nie - oświadczył chłopak. - Wszyscy tu jesteśmy zupełnie niegroźni. (...)
- No, prawdziwie mi ulżyło - stwierdził głos. - W tych czasach nigdy dość ostrożności. Różne typy się tutaj kręcą. - Przez okienko wsunęła się kusza, a głos mówił dalej: - Pieniądze i życie. Specjalna promocja, dwa w jednym.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Keith2012-01-06T16:08:26+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,951,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html Nie jedz nigdy niczego, co świeci.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Maurycy2012-01-06T16:06:43+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,950,zadziwiajacy-maurycy-i-jego-uczone-szczury.html OCZYWIŚCIE, ŻE NIE MA KOTA BOGA. TO ZBYT PRZYPOMINAŁOBY... PRACĘ.
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury - Śmierć2012-01-06T16:04:54+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,949,maskarada.html POSŁUCHAJ, mówił. PRZECIEŻ WIEM, JAK TO POWINNO WYGLĄDAĆ. ŁABĘDZIE ŚPIEWAJĄ TYLKO RAZ, PIĘKNIE, NA SAM KONIEC ŻYCIA. STĄD ZRESZTĄ WZIĘŁO SIĘ OKREŚLENIE „ŁABĘDZI ŚPIEW”. TO BARDZO WZRUSZAJĄCE. A TERAZ SPRÓBUJMY JESZCZE RAZ...
Z mrocznych zakamarków swej szaty wyjął kamerton i brzęknął nim o ostrze kosy.
TO PIERWSZA NUTA...
— E-e — odparł łabędź, kręcąc głową.
CZEMU UTRUDNIASZ?
— Podoba mi się tutaj.
TO NIE MA ŻADNEGO ZWIĄZKU...
— Wiesz, że uderzeniem skrzydła mogę złamać człowiekowi rękę?
A MOŻE ZACZNĘ ZA CIEBIE? ZNASZ „KSIĘŻYC NAD ZATOKĄ”?
— To przyśpiewka dobra dla gabinetu cyrulika! A ja jestem łabędziem!
„MAŁY GLINIANY DZBANEK”? Śmierć odchrząknął. „HA, HA, HA, HI, HI, HU, MAŁY..”.
— To ma być pieśń? — Łabędź syknął gniewnie i przestąpił z jednej błoniastej łapy na drugą. — Nie wiem, ktoś ty, mój panie, ale tam, skąd pochodzę, mamy lepsze gusta muzyczne.
DOPRAWDY? MOŻE WYKAŻESZ TO NA PRZYKŁADZIE?
— E-e.
NIECH TO!
— Myślałeś, że już mnie złapiesz, co? — powiedział łabędź. — Że mnie nabrałeś? Zdawało ci się, że bezmyślnie odśpiewam ci parę taktów pieśni Kupca z „Lohenshaaka”, co?
TEJ NIE ZNAM.
Łabędź z wysiłkiem nabrał tchu.
— To ta, która idzie: Schneide meinen eigenen Hals...
DZIĘKUJĘ, powiedział Śmierć. Świsnęła kosa.
— Do licha!
Maskarada - Śmierć2011-12-21T21:57:26+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,948,kolor-magii.html - W dole jest inny świat? - Dwukwiat wyjrzał za Krawędź. - A gdzie dokładnie? Troll
skinął ręką.
- Gdzieś - powiedział. - Tyle tylko wiem. To był nieduży świat. Głównie niebieski.
- Wiec skąd się tu wziąłeś?
- Czy to nie oczywiste? - burknął Tethis. - Wypadłem za Krawędź!
Kolor magii - Dwukwiat, Tethis2011-09-29T13:17:09+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,947,kolor-magii.html Rzecz nie w tym, że troll był przerażający. Zamiast gnijącego, uzbrojonego w macki
monstrum, jakiego oczekiwał, Rincewind zobaczył przed sobą krępego, ale nieszczególnie
brzydkiego staruszka, który mógłby bez zwracania uwagi przejść po dowolnej ulicy. Pod
warunkiem oczywiście, że przechodnie byliby przyzwyczajeni do widoku staruszków
zbudowanych głównie z wody i prawie niczego więcej. Sprawiał wrażenie, jakby ocean
postanowił stworzyć życie bez angażowania się w męczące dzieło ewolucji; zwyczajnie
uformował część siebie na kształt dwunoga, po czym wysłał go, by chlupocząc spacerował po
brzegu. Troll miał przyjemną, przejrzystoniebieską barwę. Rincewind zauważył niewielką
ławicę srebrnych rybek, która przemknęła mu przez pierś.
- Nieładnie się tak gapić - oświadczył troll. Usta rozchyliły się z niewielkim
grzebieniem piany i zamknęły dokładnie tak, jak woda nad wrzuconym kamieniem.
Kolor magii - Narrator, Tethis2011-09-29T13:16:12+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,946,kosiarz.html -Pip? Pip?
PIP, wyjaśnił Śmierć Szczurów.
- Piip?
PIP, potwierdził Śmierć Szczurów.
- [nastroszenie wąsików] [zmarszczenie noska] ?
PIP.
Szczur był załamany. Śmierć Szczurów położył mu na ramieniu kościstą, ale nie do końca
nieżyczliwą łapkę.
PIP.
Kosiarz - Śmierć Szczurów2011-09-29T13:15:12+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,945,kosiarz.html Miał około sześciu cali wzrostu. Nosił czarną szatę. W szkieletowej łapce ściskał kosę. Biały jak kość nos z widmowymi szarymi wąsikami sterczał spod cienistego kaptura.
Bill Brama podniósł go. Kształt nie opierał się, ale stał mu na dłoni i spoglądał na niego jak jeden profesjonalista na drugiego.
JESTEŚ... odezwał się Bill.
Śmierć Szczurów przytaknął.
PIP.
PAMIĘTAM, rzeki Bill, JAK KIEDYŚ BYŁEŚ CZĘŚCIĄ MNIE.
Śmierć Szczurów pisnął znowu.
Bill Brama pogrzebał po kieszeniach spodni. Schował tam swoje kanapki... O, są.
PRZYPUSZCZAM, powiedział, ŻE CHĘTNIE ZAMORDUJESZ KAWAŁEK SERA.
Śmierć Szczurów przyjął ser z wdzięcznością.
Kosiarz - Śmierć, Śmierć Szczurów2011-09-29T13:13:50+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,944,kolor-magii.html - Witaj, Gorphalu - rzucił uprzejmie patrycjusz. - Wejdź, proszę. Usiądź. Czy zdołam cię namówić na rozgwiazdę w cukrze?
- Jestem na twoje rozkazy, panie - odparł spokojnie starzec. - Z wyjątkiem tych, które dotyczą konserwowanych szkarłupni.
Kolor magii - Havelock Vetinari, Gorphal2011-09-29T13:13:18+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,943,muzyka-duszy.html Kiedy Chryzopraz przybył do Ankh-Morpork, okazało się, że ma zdolności do nauki. Zaczął od ważnej lekcji: bicie ludzi to rozbój. Płacenie innym, żeby bili w jego imieniu, to dobry interes.
- Chłopcy, poznajcie Chryzopraza - powiedział Dibbler. - To mój stary przyjaciel. On i ja znamy się od bardzo dawna. Mam rację, Chryz?
- W samej rzeczy. - Chryzopraz obdarzył Dibblera ciepłym, przyjaznym uśmiechem, jak rekin łososia, z którym wygodnie mu płynąć w tym samym kierunku... na razie. Dostrzegalna w kącikach ust gra krzemowych mięśni sugerowała też, że pewnego dnia pewni ludzie pożałują słowa „Chryz”.
Muzyka duszy - G.S.P. Dibbler, Chryzopraz2011-09-29T13:11:55+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,942,ciekawe-czasy.html -Wyobraź sobie, że wróg jest wszystkim, co nienawidzisz.
-Dyrektorzy - powiedział Saveloy.
-Dobrze.
-Nauczyciele gimnastyki!
-Aha
-Chłopcy, którzy żują gumę! - wrzasnął Saveloy
-Patrzcie, dym mu wylatuje z uszu - zauważył Cohen. - Pierwszy na tamtym świecie czeka na resztę.
Ciekawe czasy - Cohen Barbarzyńca, Srebrna Orda, Saveloy2011-05-03T11:29:32+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,941,kolor-magii.html Grubas robił właśnie awanturę małemu trollowi, który sprzątał za barem.
- Co to jest, do diabła? - zawołał, kiedy cała trójka przedefilowała obok niego.
- Lepiej nic nie mów - syknął Hugh. Dwukwiat kartkował już swoją książkę.
- Co on robi? - Grubas wziął się pod boki.
- Ta książka mówi mu, co powiedzieć - mruknął Hugh. -Wiem, że brzmi to śmiesznie.
- Jak książka może powiedzieć człowiekowi, co mówić?
- Pragnę noclegu, pokoju, kwatery, zakwaterowania, pełne wyżywienie, czy pokoje są czyste, pokój z widokiem, jaka jest opłata za jedną noc? - wyrzucił jednym tchem Dwukwiat. Grubas spojrzał na Hugha. Żebrak wzruszył ramionami.
- Ma mnóstwo pieniędzy - wyjaśnił.
- W takim razie powiedz mu, że trzy miedziaki. A to Coś musi zostać w stajni.
- ? - zapytał obcy. Grubas wystawił trzy tłuste, czerwone paluchy, a twarz przybysza rozsłoneczniła się nagle wyrazem zrozumienia. Sięgnął do sakiewki i położył na dłoni oberżysty trzy duże, złote monety.
Grubas przyglądał się im z uwagą. Przedstawiały mniej więcej czterokrotną wartość całego “Rozbitego Bębna" łącznie z obsługą. Spojrzał na Hugha. Z tej strony nie mógł oczekiwać pomocy. Spojrzał na obcego. Przełknął ślinę.
Kolor magii - Dwukwiat, Ślepy Hugh, Grubas2011-05-03T11:23:20+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,940,kolor-magii.html Nie mógł znieść myśli o złotej monecie znikającej z j ego życia. Zatrzyma tę jedną, choćby Ymor skonfiskował wszystkie pozostałe. A wielki kufer, będący głównym elementem bagażu przybysza, wyglądał na pełen złota.
Kolor magii - Ślepy Hugh2011-05-03T11:22:13+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,939,kolor-magii.html - Dzień dobry szanownemu panu - zaczął Hugh i nagle spojrzał prosto w twarz o czterech oczach. Odwrócił się, gotów do ucieczki.
- ! - powiedział obcy i chwycił go za ramię.
Hugh słyszał, jak śmieją się z niego stłoczeni na burcie marynarze. Równocześnie jego wyspecjalizowane zmysły wykryły odurzający zapach pieniędzy. Zamarł. Obcy puścił go i zaczął wertować wyjętą zza pasa małą czarną książeczkę.
- Witam - powiedział.
- Co? - zdumiał się Hugh.
Twarz przybysza nie wyrażała niczego.
- Witam? - powtórzył głośniej niż to konieczne i tak starannie, że Hugh słyszał niemal, jak samogłoski z brzękiem wskakują na miejsca.
- Ja też witam - odparł. Obcy uśmiechnął się szeroko i raz jeszcze sięgnął do sakiewki.
Tym razem jego dłoń powróciła dzierżąc dużą złotą monetę. Szczerze mówiąc, była nawet trochę większa od 8000-dolarowej ankhiańskiej korony i miała jakiś dziwny rysunek. Przemawiała jednak do umysłu Hugha językiem, który doskonale rozumiał. Mój obecny właściciel, powiła, potrzebuje pomocy i wsparcia. Czemu ich nie udzielisz, żebyśmy - ty i ja -mogli potem pójść gdzieś i razem się zabawić?
Subtelne zmiany w posturze żebraka sprawiły, że obcy poczuł się swobodniej. Znowu zajrzał do książeczki.
- Pragnę dotrzeć do hotelu, tawerny, noclegowni, zajazdu, schroniska, karawanseraju - oznajmił.
- Co? Do wszystkich na raz? - zdumiał się Hugh.
- ? - odpowiedział obcy.
Hugh zdawał sobie sprawę, że wokół zebrał się już tłumek handlarek ryb, zbieraczy muszli i zwykłych gapiów. Wszyscy ź zaciekawieniem obserwowali jego rozmówcę.
- Znam niezłą tawernę - rzekł. - Wystarczy?
Kolor magii - Dwukwiat, Ślepy Hugh2011-05-03T11:21:50+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,938,kolor-magii.html Potężny mężczyzna obgryzł wreszcie kość i ze smutnym uśmiechem rzucił ją w trawę.
- Znikają te wąskie alejki - westchnął. - Lubiłem je.
- I skarbce - mruknął niższy. Po czym dodał z namysłem: - Ciekawe, czy klejnoty się palą. Podobno pochodzą od węgla.
- Tyle złota... topi się i spływa rynsztokami. - Wyższy zignorował rozterki towarzysza. - I to wino wrzące w beczkach.
- Były tam szczury - zauważył niższy.
- Szczury, owszem, muszę przyznać.
- Niezbyt przyjemne miejsce w środku lata.
- To także. Ale nie można stłumić uczucia... hm, przelotnego... Przycichł na moment i nagle uśmiechnął się.
- Staremu Fredorowi z Karmazynowej Pijawki byliśmy winni osiem sztuk srebra.
Kolor magii - Łasica, Bravd Osianin2011-05-03T11:21:21+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,937,kolor-magii.html Wyższy z tej dwójki żuł udko kurczaka, wsparty na mieczu odrobinę tylko krótszym od mężczyzny średniego wzrostu. Gdyby nie promieniująca od niego aura czujności i inteligencji, można by uznać, że jest barbarzyńcą z osiowych pustkowi.
Kolor magii - Bravd Osianin2011-05-03T11:21:02+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,936,kolor-magii.html Od dwudziestu minut obaj właściwie milczeli, jeśli nie liczyć krótkiej i nie rozstrzygniętej kłótni, czy niedawny, wyjątkowo potężny wybuch nastąpił w magazynie oliwy, czy też w pracowni Kerible Zaklinacza. Stawką były pieniądze.
Kolor magii - Łasica, Bravd Osianin2011-05-03T11:20:41+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,935,wiedzmikolaj.html Wsadził palec do dzbana.
Kiedy go wyjął, na końcu lśniła pojedyncza kropla.
- Ostrożnie, nadrektorze - ostrzegał dziekan. To, co tam mamy, może reprezentować czystą trzeźwość.
Ridcully znieruchomiał z palcem w połowie drogi do ust.
- Słuszna uwaga - przyznał. - Nie chciałbym w moim wieku zacząć być trzeźwym.
Wiedźmikołaj - Dziekan, Mustrum Ridcully2011-03-07T11:16:25+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,934,kolor-magii.html - Wolno spytać, kim jest twój klient? - odezwał się Ymor. Zlorf uniósł dłoń.
- Proszę cię... - zaprotestował. - Etyka zawodowa.
- Oczywiście. A przy okazji...
- Tak?
- Miałem chyba na zewnątrz paru strażników...
- Miałeś.
- I jeszcze kilku w bramie naprzeciwko...
- Nieaktualne.
- I dwóch łuczników na dachu.
Cień zwątpienia przebiegł po twarzy Zlorfa niby ostatni promyk słońca po źle zaoranym polu.
Kolor magii - Ymor, Zlorf Flanelostopy2011-03-06T14:28:59+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,933,wiedzmikolaj.html - Czyli już bez szaleństw?
+++ Zapewniam Pana, Że Jestem Równie Zdrowy Na Umyśle Jak Dowolnie Stojący Obok Człowiek +++
- Kwestorze, proszę się odsunąć, dobrze? - rzucił Ridcully
Wiedźmikołaj - Mustrum Ridcully, Hex2011-03-06T14:28:44+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,932,wiedzmikolaj.html +++ Błąd Dzielenia Przez Ogórek. Zainstaluj Wszechświat Ponownie I Rebutuj +++
Wiedźmikołaj - Hex2011-03-06T14:18:15+01:00 http://www.pratchett.pl/cytat,931,kolor-magii.html - Wolno spytać, kim jest twój klient? - odezwał się Ymor. Zlorf uniósł dłoń.
- Proszę cię... - zaprotestował. - Etyka zawodowa.
- Oczywiście. A przy okazji...
- Tak?
- Miałem chyba na zewnątrz paru strażników...
- Miałeś.
- I jeszcze kilku w bramie naprzeciwko...
- Nieaktualne.
- I dwóch łuczników na dachu.
Cień zwątpienia przebiegł po twarzy Zlorfa niby ostatni promyk słońca po źle zaoranym polu.
Kolor magii - Ymor, Zlorf Flanelostopy2011-03-06T14:01:25+01:00